Ongeveer tien jaar na mijn masterproef Ageing in Rural Areas ontdek ik iets wat tijdens mijn studie nog onder de oppervlakte bleef. Iets wat je niet meteen meet in cijfers of kaartmateriaal, maar wel voelt zodra het verdwijnt: harmonie.
Voor mijn masterproef onderzocht ik de uitdagingen en kansen van de Westhoek. Een uitgestrekte regio waar open landschappen, landbouw en dorpskernen samen een uniek geheel vormen. Tijdens mijn onderzoek zag ik hoe Europese beleidskeuzes en de schaalvergroting van de landbouw sinds de jaren zestig het landschap sterk hebben beïnvloed.
Niet alleen de landbouw veranderde. Ook de architectuur veranderde mee.
Waar boerderijen vroeger vanzelfsprekend deel uitmaakten van een groter geheel, ontstond geleidelijk een andere dynamiek. Schuren werden groter, gebouwen functioneler en de architecturale samenhang die generaties lang was gegroeid, kwam steeds meer onder druk te staan.
Toen lag mijn focus vooral op de ruimtelijke gevolgen daarvan. Vandaag zie ik een diepere laag.
Architectuur gaat namelijk niet alleen over gebouwen. Ze bepaalt hoe we ons voelen. Hoe we wonen. Hoe we werken. En zelfs hoe we ons verbinden met onze omgeving.
Wanneer de harmonie tussen mens, gebouw en landschap verdwijnt, ontstaat vaak ook een gevoel van disbalans. Wie vandaag betrokken is bij de landbouwsector, voelt hoe groot die druk kan zijn. Maar hetzelfde zie ik ook bij ondernemers en gezinnen. We zoeken rust, overzicht en veerkracht, terwijl onze omgeving die niet altijd ondersteunt.
Daarom geloof ik dat architectuur veel meer is dan vormgeving. Ze kan (onderbouwt met Feng Shui) een krachtige hefboom zijn voor evenwicht.
Willen we meer harmonie in ons leven én in ons bedrijf, dan speelt onze gebouwde omgeving daarin een cruciale rol.
